“म बेहोशी”

-राजु राई
यो कबिता २०५८ मंसिर २२ गते लेखिएको हो ।

चितामा म जल्दा जल्दै
केवल खरानी बन्न बाँकी थिए
अपमान आत्मा, हत्या गर्ने दुस्साहस
अनि आकाँक्षाको धमिलो सपना बोकी
म त्यो शून्य क्षितिजमा एक्ली रहे
त्यस पछि आफुले आफुलाई नियाली हेरे
आफुले आफुलाई छामे
आफ्नो परिचय आँफैले मागे

नसा नसामा रक्तिम चाप गतिवान भएको म
उकुस मुकुस अवस्थामा प्रतिसोधले दन्किएको जलन म
ओफ्फ ! कस्तो तिरिस्क्रित घाइते म
आदि आदि भएको म
शायद आँफै तड्पिएको, आँफै छट्पटिएको
त्यसैले होला न मर्न सक्छु जीवनको सुखले
न जीउन सक्छु मनको दु:खले

आखिरमा यथार्थ के हो?
न कसैले बताइ दिन्छ
आखिरमा आँसु के हो ?
न कसैले पुछी दिन्छ
त्यसैले होला आँसुको सागरमा डुबी रहे
सुन्दर भबिष्य भन्थे
त्यो त कहिले भताभुङ् बनाइ सके

त्यही पनि बर्तमानलाई अँगाल्न खोज्छु
अतितका कालो बादल मडारिएर आउछ
स्वप्निल नयनमा सपना देख्छु
बिपनाको यथार्थले ब्युझाइ दिन्छ
अनि म आफुलाई शून्यतामा पाउछु
लाखौं लाख अमन चैनमा बाधिन थाल्छु
जीवनको यात्रामा हिड्दा हिड्दै एक्लो भएछु
झुल्किनै नपाई अस्ताउन पुगेछु
हास्न त हासी सकेछु
तर थाहा नपाई आसुँ झारेछु
बेहोशी त थिइन
तर होश त कहिल्यै गुमाइ सकेछु

जवाफ लेख्नुहोस्

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

%d bloggers like this: