“बिदाई”

डिसेम्बर 27, 2011

-राजु राई

ऊ  त्यहाँ  पर क्षितिज पारी

एउटा सानो झुप्रो

शायद दरिद्रताको बिस्मात र तिरिस्क्रित भै

झुकिरहेको थियो

अनि,

म गह भरी त्यान्द्रो आशाको आस बोकी

त्यो कहाली लाग्दो मरुभूमिमा भौतारी रहेको थिए

केवल सफलताको मात पाउन

एक्कासी

हावाको एक झोक्का आई दियो

अनि पात झै उडाइ कहाँ पुर्याइ दियो

मलाई जीवनको यात्री बनायो

शायद त्यो जमातमा तपाईं हुनु हुन्थ्यो

म थिए, तर अपरिचित

शायद बोल्न खोजे जस्तो

केही भन्न खोजे जस्तो

क्यान्भासमा रङिएको चित्र जस्तो

अनि एकदमै मौन भए जस्तो

म त यसै तिरिस्क्रित थिए, त्यसै एक्लो नै थिए

तर सोची दिनेले आफ्नो सोची दिए

भाई माने, साथी माने,

अनि मैले पनि सबैलाई आफ्नो माने

म तपाईंहरुको भए अनि तपाईंहरु मेरो

तर दुर्भाग्यबश

हावाको गतिसँगै समय र परिस्थिती आई पुग्यो

अनि साथी साथीलाई छुटाउन लाग्यो

भावनात्मक सम्बन्ध धुजा धुजा बनाइ दियो

अनि के भयो ?

मेरो हृदय चिरा पर्यो ।

शायद यसले जमिन फाटिएको आभाष दिईरहेको थियो

मेरा आँखाबाट आँसुका थोपाहरु बग्न थाल्यो

शायद

यसले सप्तकोशी र गण्डकीलाई सुकाइ रहेको थियो

यो मेरो दुर्गति हो

यो हाम्रो दुर्भाग्यको नियति हो ।

यही क्रममा बिदाइ छ मेरो यहाँहरुलाई

शुभकामना छ रुन्चे हसाइले बिछोडिने क्रममा

मिलनका आशा फेरी राखेछ

मेरा गुम्सिएका चाहले – जानी नजानी – जानी नजानी ।

सेतो गुराँस क्षेत्रिय बाल बिकास सेवा, सुनसरीको आयोजनामा ७ दिने सुपरिबेक्षक तालिम-२०५७ को अन्तिम बिदाईमा लेखिएको कबिता ।


“म चाहन्न”

सेप्टेम्बर 29, 2011

-राजु राई

बितेका ति दिनहरु सम्झन म चाहन्न
देखेका सपनाहरु दोहोर्याउन म चाहन्न ।
चस चस घोचिरहन्छ तिम्रो सम्झनाले सधैं
तिमीलाई अब मुटुमा सजाउन चाहन्न ।

हरेक मिलनको अन्त्य बिछोडमा टुङिदो रहेछ भने
अब तिमीसँग मिलनको आशा राख्न चाहन्न ।
साचेको खुशी तिम्रो निम्ती फगत बनि दिन्छ भने
आज देखि यो खुशीसँग नाता गास्न चाहन्न ।


%d bloggers like this: